“AKP’liler Çok Cahil Ya” Söylemiyle Bir Şey Olmayacağı Gerçeği

akp-secmeni_147513_m

Gezi Parkı protestoları sosyal medya aracılığıyla birçok kişiyi politize etti. Çoğumuzun facebook ve twitter timelineları siyasi içerikli paylaşımlarla doldu. Düne kadar siyaset deyince burun kıvıran insanlar bugün en usta siyaset yorumcuları kesildi başımıza. Bu kadar hızlı politize olmanın elbette bazı kafa karışıklıklarını beraberinde getirdiğini de söylemek lazım. İdeolojik ve kavramsal arka planı zayıf olan, kulaktan dolma bilgilerle çabuk gaza gelen arkadaşlarımdan endişe etmeye başladım. Bu yazıyı da o yüzden kaleme almaya karar verdim.

Tüm bu sürecin son derece kötü yönetilmesi, polis şiddetinin aşırılığı, ülkedeki otoriter ve anti-demokratik eğilimler konusuna birçok şey yazılıp çizildi. “Dik dur eğilme, bu millet seninle” diyenler dışındaki herkes bu ülkede bazı şeylerin kötü gittiğinin ve bundan sonra bazı şeylerin değişmesi gerektiği konusunda hemfikir. Ancak hükümet karşıtı grupta da bir kafa karışıklığı var. Bunu hem protestolar sırasında atılan sloganlardan hem de sosyal medyadaki paylaşımlardan görmek mümkün.

hayvansevgisi_Roadscapes11

Özellikle son günlerde AKP’ye oy veren kitlelere “bidon kafalı”, “cahil”, “aptal”, “koyun sürüsü” gibi yakıştırmalar yeniden popüler oldu. Ak Parti’nin 2002, 2007, 2011 genel seçimlerini, 2004, 2009 yerel seçimlerini ve 2008, 2010 referandumlarını ciddi ciddi “göbeğini kaşıyan, cahil,bidon kafalılar” sayesinde kazandığına inanan bir kitle var karşımızda. Kendini eğitimli ve bilinçli vatandaşlar olarak gören ekseriyetle CHP’ye oy veren bu arkadaşlar bu zihniyetle daha çok seçim yenilgisi görürler. Bu söylemlerin bırakın AKP hükümetini devirmeyi, tam tersine AKP’nin seçmen tabanını genişlettiğini düşünüyorum. Anlaşılan başbakanın dilinden düşürmediği “CeHaPe zihniyeti” 28 Şubat süreci, cumhuriyet mitingleri, 27 Nisan süreci ve 2007 seçimleri örneklerinden hiç ama hiç ders almamış.

Eğer Gezi Parkı hareketinden ülkeyi ileriye taşıyacak bir uyanış çıkacaksa bu eski söylemlere yeniden sarılarak değil, özgürlükçü ve yenilikçi politikalar üreterek olur. Burada da CHP yönetimine büyük iş düşüyor. Aslında Kemal Kılıçdaroğlu da CHP’nin yenilikçi ve özgürlükçü bir dile ihtiyacının olduğunu kabul ediyor. Ancak gerek CHP içindeki bölünmüşlük havası, gerekse tabandaki bazı kemikleşmiş düşüncelerin kolay kolay değiştirilemeyeceği gerçeği uygulamada bazı kazanımların önünü tıkıyor. Bunun da en büyük göstergesi facebook ve twitterdaki paylaşımlar, kullanılan küçümseyici ve toplumun gerçeklerinden kopuk, demokratik her platformda yenilgiye mahkum siyaset dili.

 

End of Turkey’s Soft Power?

soft

One of the successes of the AK Party government has been the widespread perception that Turkey is among the rising powers in the 21st  century.  Despite itself having the second largest military in the NATO alliance after the United States, Turkey’s power does not rely on the use of hard power. Rather, Turkey prefers to promote itself as a soft power through the use of several instruments that makes the country attractive in the eyes of foreigners. Perhaps, it is the peaceful coexistence of a secular democracy and a predominantly Muslim population that makes Turkey attractive especially in the context of the discussions on the so-called Arab Spring. Indeed, the Turkish model has been widely debated both in the West and the Arab world to facilitate those countries’ transition to democracy.

Turkish Prime Minister Erdoğan has raised his voice against the Mubarak regime in Egypt and elsewhere in favor of the “people” who stood up against their governments’ authoritarian rule. Most importantly, Turkey has taken a clear position against the Assad regime in its neighbor Syria and has been giving logistical aid to the Syrian opposition. Turkey has also opened its doors to Syrian refugees that escaped from the civil war. The whole discourse that is adopted by the top officials has been “being on the right side of the history” with “the people” against the outdated regimes. Despite its shortcomings, from a liberal and humanitarian point of view, Turkey’s response to the developments in the Middle East and North Africa deserves recognition in general.

Thanks to its open door policy to refugees and mediation efforts among different parties, some believe that Turkey has become a benign power in the Middle East. However, one needs to be cautious to be qualified as a benevolent power, before harmonizing the discourse adopted in the foreign policy level with practices at the domestic level. Contrary to the foreign policy narrative, Turkish democracy has a serious democratic deficit that needs to be addressed. Especially, the recent events that have sparked with the demolishment of a park in the center of İstanbul and the use of excessive police violence against the protestors have shown that things are not going that well in the country.

Of course, the protests in Turkey are not comparable with the ones in the Arab countries. They seem to be more similar to the protests in the West including the United States, the United Kingdom and Spain. People are not asking for a regime change but there is a demand in favor of a more participatory democracy against the increasing authoritarian rule with the absence of a free media. Also, Prime Minister Erdoğan is not a dictator since he is democratically elected with the almost the 50% of the vote and will step down if he loses the next elections. However, it is his unyielding stance that is the main reason behind this whole picture that we are facing right now. Ironically, he is using similar arguments with his old friend, new adversary Bashar Assad by calling the protestors “tools of foreign powers and the interest rate lobby” that aim to organize a coup to topple down his legitimate government.

Despite the mismanagement of this crisis, the recent polls show that majority of Turkish citizens still support Prime Minister and his party. There is no logical reason for the Prime Minister to continue this harsh rhetoric that further polarizes the Turkish society. Rather than blaming the international media’s coverage of the events as part of the conspiracy of the “interest rate lobby”, he should act in a responsible way to lower down the tension to save Turkey’s image and soft power before it is too late. The failure to manage this crisis will have negative impacts not only for his 50% but for whole the country from the foreign policy realm to the tourism industry.

Why Are People Angry to Prime Minister Erdoğan?

su fış

Despite the fact that the police forces withdrew from the Gazi Park area the protests all around the country continues. As I have mentioned on my previous post, the main reason people stood up against the government is its increasing authoritarianism and majoritarian interpretation of democracy. What do I mean by that?

1)      The ruling party believes that if it takes the majority of the seats in the parliament in the elections it can do whatever it wants without asking anybody until the next elections.

2)      Almost nobody in the Justice and Development Party (AKP) can publicly oppose what the Prime Minister says. Whatever he says becomes the opinion of the party without any major debate. People who dare to oppose him are removed from the list of candidates in the upcoming elections, the ones who licks his boots are rewarded.

3)      The media in Turkey is under pressure and a lot of Turkish journalists are in prison which makes country ranking highest in the world with China.  The media owners work closely with the government in other sectors and do not have the courage even to make the live coverage of the protests that have spread all around the country. A lot of columnists have lost their jobs due to their open criticism of the government.

4)      Our Prime Minister thinks that he is the father of all citizens. He thinks that he has the right to decide the best way of life for us. For instance, he asks the women to give birth to at least three children for the future of the country.  He asks people not to smoke or drink and calls people who consume alcoholic beverages as “drunks”.

5)      The judiciary is also under pressure. The checks and balances in Turkey do not function well. The separation of power is only on paper.

6)      The secular system is also openly challenged by the government with frequent references to the Islamic principles when making legislation including the ban on the sale of alcohol from shops after 10pm. He openly denounces atheism and call those citizens who do not believe in God as “thinner addicts”. He has the ideal of the bringing up a “religious generation”.

There are many other reasons perhaps I have forgotten to mention here. I think my point is clear enough. People are fed up with several instances like the ones above. That’s why the protests are not about the demolishment of a park anymore. In spite of all these worrying developments, the Prime Minister continues his arrogant and unyielding stance. Perhaps, that’s the saddest part of the whole story.

What Is Going On In Turkey From My Perspective

d20a8fb1da405edc4971e9f0a6073e59

I have received some messages on facebook from friends around the world about what is going on in Turkey right now. That’s why I wanted to write this post on my blog to make some clarifications about the situation.

1)     Everything started five days ago with the government’s decision to demolish a park in the center of the city and use the area to build a shopping mall.

2)     People who opposed this gathered in the park and asked the government to reconsider its decision.

3)     Yesterday, the Turkish police forces attacked the protestors by using tear gas and water cannons in an excessive way.

4)     In response, more people gathered in order to stop this violence in Taksim square but the police brutality has continued to increase rather than the opposite.

5)     The protests spread up to other major cities that stood up in solidarity with the people in Taksim against the government’s excessive use of police force

6)     Today, the police forces withdrew from the park area with the order of some high level state officials

7)     The clashes in other places in İstanbul (especially Beşiktaş) and other cities in Turkey continues with the allegations that Agent Orange, a chemical strictly banned by the U.N. resulting in severe health problems, is used.

Currently, the protests have turned into an overall criticism of the government’s increasing authoritarianism and majoritarian interpretation of democracy. There are a lot of events in the recent months that have triggered people’s accumulated anger towards the Prime Minister and his arbitrary rule. Not surprisingly, most of the protesters are the supporters of the main opposition parties in the parliament. However, there are also some other “marginal leftist” groups that have taken an active part in the demonstrations. The movement does not belong to a certain political party but it is for sure against the ruling Justice and Development Party (AKP) and Prime Minister Erdoğan.

The supporters of the AKP claim that this group does not represent the majority of the citizens of Turkey. This is partially true. Yes, there are other people that do not participate in this movement that has spread to cities all around the country at all. However, there is an obvious demand for change in favor of a more democratic and prosperous Turkey that treats all citizens equally regardless of their ethnic and religious backgrounds. People also demand that their way of life should be respected and no life style ought to be imposed by the government upon them. These demands are valid and need to be listened by the politicians both in the government and opposition sides.

936313_10151618379532482_1893968666_n

Yeni Suni Gündem: Alkol Yasakları

Alcohol drinking

Reyhanlı saldırısı sonrası ülkenin bu kez suni gündemi ne olacak diye bir soru vardı herkesin kafasında. Neyse ki kafalardaki soru çok çabuk yanıtını buldu. Milli içkimizin ayran olduğu fermanından sonra aslında alkolle ilgili bir şeyler patlayacağı belliydi. Bir gece öğrendik ki anayasanın 58. Maddesine dayanarak alkol satışı ve tüketimiyle ilgili birçok yeni düzenleme jet hızıyla meclisten geçirilmiş.

Yeni düzenlemeye göre saat 22 ile 6 arasında perakende alkol satışının olmayacağını öğrendik. Bu demek oluyor ki artık gece saat 10’dan sonra market ve büfelerden alkollü içki satın almak mümkün olmayacak. Restoran ve barlar için henüz bir sınırlandırma yok (alkole konan fahiş vergileri saymazsak). İsteyen o saatlerde içki ruhsatı olan bir yerden alkollü içecek satın alıp tüketebilecek. Evde alkol tüketimiyle ilgili de (henüz) bir sınırlama yok.

Alkolle ilgili düzenlemeler sadece bugüne ve Türkiye’ye özgü değil. Geçmişte Türkiye de dahil olmak üzere birçok ülkede alkolle ilgili düzenlemeler yapıldı; yasaklar uygulandı; bugün de uygulanmakta.  Çeşitli nedenlerden dolayı alkol karşıtı hareketler birçok ülkede zaman zaman etkinliğini artırdı. Peki bizdeki bu yaygara neden kopuyor?

alcohol_consumption_per_capita_world_map

Birincisi, iddia edildiği gibi Türkiye’de devletin anayasanın 58. Maddesini harekete geçirmesini gerektirecek düzeyde bir alkol bağımlılığı yok. Örneğin, KONDA’nın yaptığı bir araştırmaya göre ülkenin yüzde 68,5’i hayatında hiç içki tüketmediğini söylüyor. “Her gün içerim” diyenlerin ise oranı sadece yüzde 1,2. Yapılan diğer araştırmalar da bu bulguları doğrular nitelikte.

İkinci ve daha önemli neden ise bu yeni düzenlemelerin arkasında son zamanlarda artan yaşam tarzına müdahale anlayışının yatması. Toplumun bir kesimin benimsediği muhafazakar ve dini değerlerin toplumun kalan kesimine de dayatılması sürecinin bir parçası aslında bu “alkol yasakları”. O yüzden bu kadar tepki çekiyor. Yoksa saat 10’dan 6’ya kadar içki satılmaması çok büyük dert değil.

Demokrasinin milli irade kavramına indirgendiği, milli iradenin de seçmen sayısı bölü iki artı bir aritmetiğine bağlandığı bir ülkede çok da normal aslında bu gelişmeler. Bu arada bir Reyhanlı vardı, ne olmuştu orada yahu?

Süleyman Effect to Turkish-Greek Relations

943250_460237680727234_70642474_n

It is a known fact that Turkish TV series are very popular in the Arab world and the Balkans. After our last trip to Greece with Nihal, we realized that the word “popular” is not enough to explain this phenomenon. It is much more than that! People are crazy with them! Whenever people learned that we are from Turkey, the first thing they mentioned was about the Turkish TV series. There are a number of series that are shown in national Greek channels including Sıla, Fatmagül, Karadayı, 1001 gece and Yaprak Dökümü. Among those, Muhteşem Yüzyıl (The Magnificent Century) or “Süleyman” as they call it is the most popular by far.

DSC04004

From our friend Nafsika and her family in Athens to the owners of our hotels in Santorini and Kos islands, people are huge fans of Kanuni Sultan Süleyman and the plots of Hürrem and Hatice Sultan in Topkapı Palace. The daily lives of the members of the Ottoman dynasty and the political developments parallel to it seem to have gained so much attention among the Greek audience. In the official Greek historiography, the Ottoman era is depicted as times of slavery and hardship. According to the same discourse, Greeks are always suffering and Turks are always triumphing at the expense of the former. However, Muhteşem Yüzyıl has shown them it was not Turks or Greeks as we know today that had suffered or triumphed. Rather, it was the rule of a family over vast geography regardless of their ethnic or national identity.

943182_10152793281480696_1277402732_n

Watching Süleyman has also helped them dismantle taboos and stereotypes about the Turkish people that have been depicted as the “other” due to the recent political disagreements between the countries. Most people have realized that Turks and Greeks have more things in common rather than things that separate them from each other. This is also true for other Balkan nations and Arabs. Of course, it would be naïve to assert that these TV series will bring peace to the whole geography. It is still difficult to overcome the harsh memories of the past on both sides. It will be politicians that can rebuild a friendship on both sides of the Aegean. On the other hand, I think I have found the solution. In the next elections, we should elect Halit Ergenç (Sultan Süleyman) for the President and Okan Yalabık (İbrahim Paşa) for the Prime Minister. I am sure everything will be sütliman* in a short time.

*Sütliman is a Turkish word that comes from the Greek word sotolimani. It means peaceful and calm.

Benim Gözümden Santorini

DSC03761

Ege Denizi’nde Cyclades (Kiklad) ada grubunun en bilinen üyesi hiç kuşkusuz Santorini’dir. Yunanistan deyince akla gelen birkaç kareden birisi mavi kubbeli deniz manzaralı beyaz binaların olduğu ada… Mavi-beyaz binaları ve daha birçok doğal güzelliği görmek için geçtiğimiz Salı günü Nihal’le Pire limanından Blue Star Ferries firmasının Delos adlı gemisine bindik. Yaklaşık 8 saatlik bir yolculuğun ardından Paros, Naxos ve Ios sonrası Santorini adı verilen adalar grubuna ulaştık. Geminin içi son derece konforluydu. Bu arada merak edenler için söyleyeyim; bilete de kişi başı 37.50 euro verdik.

DSC03543

Santorini’ye gitmeden önce booking.com’dan Villa Manos adlı otelde yerimizi ayırtmıştık. Santorini’ye geldiğimizde bizi limandan otel çalışanı Vassilis karşıladı. Son derece dik ve virajlı bir yolun ardından otelimizin olduğu Karterados bölgesine ulaştık. Bizimle birlikte aynı gemiden Villa Manos’a giden dört Kanadalı da vardı. Otele vardığımızda Poppy adlı Muhteşem Yüzyıl hayranı otel işletmecisi tarafından son derece sıcak karşılandık. Poppy odamıza geçmeden önce hepimize yoldan geldiğimiz için acıkmış olduğumuzu düşünerek makarna ikram etti.

DSC03581

Bu arada 2 gece karşılığı 2 kişilik odaya toplam 50 euro verdik. Kısa bir dinlenmenin ardından adanın merkezi Fira’ya ulaştık. Adanın çarşısını barındıran bu yerleşim yeri otelimize yakın bir mesafedeydi. Otobüs durağında 15-20 dk bekledikten sonra yoldan geçen bir tur otobüsü bizi aldı ve 2 euro karşılığında Fira’ya götürdü. Fira’da kısa bir gezintinin ardından gün batımını izleyebileceğimiz güzel bir cafeye oturduk. Hava karardıktan sonra havanın aninden soğumasıyla kendimizi akşam yemeği için bir yere attık. Yemekten sonra havanın iyice soğumasıyla taksiye atlayıp (5€) otelimize sığındık.

DSC03639

Ertesi gün için nereyi görmeli, ne yapmalı diye düşünürken daha sonra çok doğru bir karar olduğunu anladığımız araba kiralama kararını verdik. Ertesi sabah 35 euroya 1 günlüğüne otomatik vites Hyundai Getz marka arabayı kiraladık.  Pilotumuz Nihal’in bizi götürdüğü ilk yer Red Beach oldu. Arabayı uygun bir yere park ettikten sonra kısa bir tırmanışın ardından Red Beach’e ulaştık. Kırmızı renkli volkanik taşlardan ve kumlardan oluşan plaj Santorini’ye gidenler için görülmesi gereken bir doğal güzellik. Red Beach’te denize girmedik çünkü bir sonraki durak olan Perissa’da Black Sand Beach vardı. Daha önce Santorini’ye gidenlerden buranın güzelliğini çok duymuştuk. Kumsalda öğle yemeğinin ardından siyah kumlu sahilde deniz sezonunu açtık.

DSC03676

Deniz,kum,güneş keyfinden sonra adanın Prygos ve Imerovigli yerleşim yerlerini gezdik. Özellikle Imerovigli’deki nefes kesici manzara “işte Santorini’ye geldik” dedirtti. Muhteşem manzaralı süper lüks otellerin fiyatlarını merak etmedik değil. Daha sonra internetten baktık, oldukça yüksek miktarları gözden çıkarmak gerekiyormuş. Paranız yetiyorsa Imerovigli’de kalın diyorum; başka bir şey demiyorum. Elbette bizim gibi araba kiralayıp gidip görmek mümkün. O zaman deneyim daha kısıtlı oluyor ama yine de çok etkileyici.

DSC03743

Imerovigli’nin ardından adanın rakım olarak denize sıfır nadir yerlerinden biri olan Amoudi körfezine gittik. Katina adlı bir tavernada kalamarları bir güzel mideye indirdik. Amoudi’den sonra adanın en turistik bölgesi olan Oia’ya gelmişti sıra. Oia günbatımıyla ünlü. Bir rivayete göre dünyanın en güzel günbatımı buradan izleniyormuş. Ayrıca yazının başında bahsettiğim mavi kubbeli kiliseler en çok bu bölgede var. Oraya kadar gitmişken günbatımı izlemeden olmaz diyip Asyalı turistlerle birlikte tepeye çıkıp güneşin batmasını bekledik. Açıkçası güneşin batışında ekstra bir güzellik göremedik. Bir gün önce Fira’dan izlediğimiz de aynı seviyede güzeldi. Güneşin batışının ardından bütün turistler Oia’dan hızlı adımlarla uzaklaştı. To do listlerinde “sunset in oia” hanesine “done” yazmışlardı çünkü. Biz ise mavi beyaz kiliselerin birisinin yanında bir cafeye oturduk. Cafenin sahibiyle biraz Yunanca konuştuk, sempatisini kazandık. Türk de olduğumuz için cafenin işletmecisi bize özel indirim yaptı.

DSC03813

Santorini’deki son günümüzde ise tekne turuna katılmaya karar verdik. Sabah 10dan akşam 18e kadar süren tekne turunda önce Avrupa’nın en genç ve aktif volkanlarından birini ziyaret ettik. Volkanın zirvesine çıkarken rahat bir ayakkabı giymek gerekiyor çünkü zemin biraz kaygan ve engebeli. Volkan hakkında birçok bilgi aldıktan sonra hot springs adı verilen volkanik aktivitenin olduğu bir koyda yüzdük. Teknedeki tur rehberi biraz gözümüzü korkuttu aslında sadece çok iyi yüzme bilenler atlasın deyince. Çok derin olduğu söylenen volkanik bölgede yüzüp bir sıkıntı yaşamadan tekneye döndüğümüze göre biz de kendimizi çok iyi yüzme biliyor sınıfına koyabiliriz. Volkanik kaplıcanın ardından 268 nüfuslu Thirassia adasına gittik. Sahilde bir restoranda ben ahtapot yedim. Yanında da kalamar elbette. Thirassia’nın ardından tekne limana geri döndü. Bir grup Oia’daki gün batımını izlemek için otobüse bindi ama biz o gruba katılmadık.

DSC03920

Gece 00.50deki Kos feribotumuza (35€) kadar geçen sürenin bir kısmını otelde geçirdik. Poppy bize bu kez tatlı ekşi soslu bir yemek ikram etti. En son otelden limana transferimizden önce de bir şişe Santorini şarabı hediye etti. Bu kadar az bir fiyata bu kadar verim aldığım başka bir otel hatırlamıyorum. Poppy’le fotoğraf çekilip vedalaştıktan sonra limana doğru yol aldık. Bizi limana yine Vassilis götürdü. Bu kez Kanadalılar yerine 2 Meksikalı kızla tanıştık. Onların da Atina’ya gemileri varmış. Gemilerimizin kalkış saati gelene kadar birlikte takıldık. Birbirimizi facebook’ta ekleyip şimdilik veda ettik birbirimize. Aynı zamanda Santorini’ye de…

941242_10151608887770743_1675484605_n (1)

Santorini’yi ve orada gördüklerimizi sözcüklere dökmek elbette zor. Ancak benim gözümden Santorini gezisi böyle geçti işte. Toplamda 2 buçuk gün geçirdik orada ancak bizi fazlasıyla kendine hayran bıraktı. Bu yazıyı okuyunca sizin de içinizde Santorini’ye gitme isteği uyandı mı bilmiyorum. Eğer öyle bir isteğiniz varsa siz de bizim gibi hayalleri gerçeğe dönüştürün. Alın sevgilinizi, eşinizi, arkadaşınızı gidin bu güzel adaya. Bu yıl olmazsa ileride bir gün gidin. Pişman olmayacaksınız.

DSC03718

İzmir’in Dindarlık Anlayışı Gerçekten Farklı mı?

01

Diyanet İşleri Başkanı’nın “İzmir’in farklı bir dindarlığı var” açıklaması siyasi gündemi yoğun ülkemizde yeni bir tartışma başlattı. İzmir’de doğup büyüyen ve son 8 aydır da İzmir’de yaşayan bir siyaset bilimci olarak ben de kendi fikirlerimi ifade etmek isterim. Gerçekten de İzmir dindarlık açısından diğer şehirlerden ayrılıyor mu? Bu soruya aslında soruyla cevap vermek lazım: Hangi İzmir? Nedense İstanbul ve Ankara’dan bakıldığında İzmir deyince akla sadece Alsancak Kordon ve Çeşme geliyor. Ne de olsa İzmir insanların rahat bir hayat yaşadığı, sürekli denize karşı içki içtiği “farklı” bir şehir. Bu algının oluşmasında İzmirlilerin de payı yok değil. “Biz sizden farklıyız” edebiyatı İzmirlilerin de içten içe hoşuna giden bir olay.

Öncelikle şunu söylemek lazım: İzmir sadece Alsancak ve Çeşme’den ibaret değil. İzmir’in bu popüler yerleşim yerleri dışında da birçok mahallesi, ilçesi ve köyü var. Dolayısıyla nasıl tek bir İstanbul yoksa tek bir İzmir de yok. Nasıl ki Asmalımescit ve Ortaköy’e bakıp “İstanbul’un farklı bir dindarlığı var” demek saçmaysa aynı şey İzmir için de geçerli. Aslında İzmir’in bu kadar gündeme gelmesinin bir numaralı nedeni iktidar partisinin İzmir’de bir türlü seçimlerde istediği başarıyı elde edememesi.  İzmir’in de son yıllarda kendini modern yaşamın ve laikliğin kalesi olarak pazarlamasının da bunda payı var. Peki soruyorum: İzmir (Alsancak) sizce İstanbul’un Bağdat Caddesi, Nişantaşı, Bebek gibi yerlerinden demografik açıdan çok mu farklı? Bütün bu yerler ağırlıklı olarak CHP’nin oy aldığı, kendini Atatürkçü olarak tanımlayan nispeten daha modern yaşam tarzına sahip mahalleler. Kısacası İzmir’i kendine özgü yapan çok da fazla bir özellik yok. (Simite simit diyen İzmirliler de tanıyorum bu arada.)

D11132250

Peki yukarıda saydığımız mahallelerin farklı bir dindarlık anlayışı mı var? Evet! Buralarda yaşayan birçok insan Sünni İslam’ın birçok emrini Diyanet İşleri Başkanı’nın arzu ettiği düzeyde yerine getirmiyor. Bazı dini mitolojik anlatılar bu kişilere yeterince mantıklı gelmiyor. Dinde sorgulama olmaz belki, ama bu insanlar sorguluyor; anlatılanı sorgusuz sualsiz kabul etmiyor. Yine de kendilerini Müslüman olarak görüyor. Göremez mi? Din dediğimiz şey zaten toplumlar tarafından üretilen ve her çağda farklı yorumlara açık bir sosyolojik olgu değil mi? Hele hele demokratik ve laik bir devlette her vatandaş istediğine inanmaya ya da inanmamaya özgür değil mi? Evet, İzmir’in dindarlık anlayışı biraz farklı. Aynı şekilde Bağdat Caddesi’nin de farklı. Nedir bu herkesi tek tipleştirme çabası? Yetti gari!

Büyük Zafer: İsrail Neden Özür Diledi?

Mavi-Marmara-erdogan-netanyahu-telefon-gorusmesi-yapti-israil-ozur-diledi_22.03.2013_11.46

İki yılı aşkın bir sürenin sonunda Amerikan Başkanı Barack Obama’nın arabuluculuğunda İsrail Başbakan’ı Benjamin Netanyahu Mavi Marmara’da operasyonel hatalardan dolayı gerçekleşen ölümlerden dolayı Başbakan Erdoğan’dan özür diledi ve yakınlarını kaybedenlere tazminat ödeneceğini bildirdi. Ayrıca, Gazze’deki insani durum konusunda iki ülkenin yakın işbirliği içinde olmasına karar verildi. Tüm bunlar Türkiye’nin İsrail’le ilişkilerini normalleştirmesi koyduğu şartları (özür, tazminat, Gazze’deki ambargonun kaldırılması) büyük oranda karşılayan gelişmelerdi.

İsrail’in Türkiye’den özür dilemesi yurtta, yavruvatanda ve dış temsilciliklerimizde büyük bir zafer havasında kutlandı. Eninde sonunda dirayetli durarak bölgenin başına buyruk ülkesi İsrail’e “diz çöktürülmüştü.” Gerçekten de İsrail’in Türkiye’den özür dilemesi Türk dış politikası açısından önemli bir olay. Bazı uzmanlarımız ise bu olayın Türk dış politikasının en büyük başarılarından biri olduğunu söyleyecek kadar ileri gidiyorlar. Eğer sivil vatandaşlarımızın uluslararası sularda dost (düşman olmayan) bir ülkenin askerleri tarafından öldürülmesi ve uzun bir sürenin ardından özür dilenmesi dış politikada en büyük başarımızsa o zaman vay halimize! Yarın öbür gün Beşar Esad rejimi yıkılırsa o da Türk-İslam tarihinin en büyük zaferi olarak ilan edilirse şaşırmayın!

fft99_mf3132025

Çok büyük başarı ya da değil, bunu bir kenara bırakalım şimdilik. Esas sormamız gereken soruya odaklanalım. İsrail Türkiye’den neden özür diledi? Özrün kendisi kadar zamanlaması da bir o kadar önemli aslında. Özellikle Suriye’deki iç savaşın iyice içinden çıkılmaz bir hal almış olması bölgede Türkiye ve İsrail gibi Amerika’nın yakın müttefiklerinin ikili ilişkilerinin bozuk olmasını kaldırmayacak bir konjonktürü beraberinde getiriyor. Bölgenin askeri anlamda en güçlü iki devletinin Suriye meselesinde işbirliği yapabilecekleri birçok önemli alan var.  İran’ın nükleer programı, Doğu Akdeniz’de petrol ve doğalgaz çıkarılması iki ülkenin ortak gündemlerinden birkaçı olarak ön plana çıkıyor.

Tüm bu hesapları değerlendirdikten sonra özrün arka planında yatanları daha iyi anlamak mümkün. Elbette başta Ahmet Davutoğlu olmak üzere hükümetin haklı olduğunu düşündüğü bu davadaki duruşu bu noktaya gelinmesinde çok önemli bir yere sahip. Ancak İsrail özür dileyince “Türkiye kazandı, İsrail kaybetti” demek de bir o kadar yanlış. Artık özür meselesi de halledildiğine göre karşılıklı büyükelçi atamaları gerçekleşebilir. Masada yukarıda saydığım konular dışında da birçok önemli konu duruyor. Artık İsrail Cumhurbaşkanı Peres’in dediği gibi geçmişe bir perde çekip geleceğe odaklanma sırası. Gerçi buna Türkiye içindeki anti-semitist çevreler çok sıcak bakmayabilirler. Ne de olsa Mavi Marmara sonrası dönem onların da altın çağı olmuştu.

Can Turkey Lead the Islamic World? Is Huntington Right?

Egyptian President Mohamed Mursi attends a meeting with Turkish President Abdullah Gul and Iran's President Mahmoud Ahmadinejad after the opening of the Organisation of Islamic Cooperation (OIC) summit in Cairo

In an attempt to explain nature of the conflicts in the post-Cold War era, Samuel Huntington wrote his book The Clash of Civilizations and the Remaking of the World Order in 1996. In the book, it is asserted that the main dynamics behind the conflicts in the post-bipolar era would be cultural and religious identities. In a broader sense, he predicts that the countries would be divided according to the civilizational lines that define their identity against “the other.”

Even though it is very difficult to make a mutually exclusive list of civilizations, he divides the world into the major civilizations including the Western civilization, Latin America, the Orthodox world, the Eastern (Buddhist, Chinese, Japanese, Hindu etc.) world, Muslim world and the Sub-Saharan Africa. He also lists some core states that are regarded as the leaders of the civilizations listed above. For instance, the leadership of Russia for the Orthodox world makes it a core state that is perceived as central both by the members of itself and other civilizations. When it comes to the Muslim world, Huntington fails to identify a “core” country that leads the Islamic world.

Another concept he uses is “torn countries.” A torn country aims to affiliate with another civilization in an attempt to redefine its own identity. Not surprisingly, he mentions about Turkey being a Muslim country which has been trying to be a member of the Western world especially since the 1920s. Despite Turkey’s attempt to integrate with the Western world through adopting its values and its membership of Western institutions, the fact that its population is predominantly Muslim makes it impossible to be treated as an equal member of the West. At the same time, Turkey’s close ties with the West and its secular political system raise some doubts among the Islamic world that does not see Turkey Muslim enough. To get rid of its position as a torn country, Huntington offers Turkey to give up its ambitions to Westernize and play for the leadership of the Islamic world. For him, Turkey should give up Atatürk’s secular legacy and affiliate itself with the Arab world in order to achieve that status.

clash_civilizations(1)

After reading Huntington’s book, I have come to the conclusion that Huntington is right in the sense that most of the debates that we face today both in domestic politics and foreign policy are related to the dichotomy between Westernization and Middle Easternization of the country. The followers of Turkish foreign policy in the last decade will acknowledge that Turkey is trying to define itself as the guardian of the Muslim world. From Myanmar to Palestine, Turkey raises its voice against the injustices towards the Muslims by the people belong to “other” civilizations. As one of the co-founders of the initiative the Alliance of Civilizations, ironically Turkish leaders increasingly see the world through a civilizational lens. According to that discourse, the Muslims are always victimized by the others in Palestine, Myanmar, Bosnia, Sudan and elsewhere.

It is clear that Turkey is gradually promoting itself more Muslim and less secular to increase its chances to be perceived as a “core country” in Huntingtonian terminology. There are some questions that need to be asked for Turkey’s future path with regard to this debate. 1) Can Turkey really abolish its secular political system in favor of a moderate Islamic one? 2) Can Turkey really be the leader of the Muslim world considering the divisions along the sectarian lines? 3) Does Turkey have the military capability and human resources to lead the Muslims? 4) Can Turkey be a member of the NATO and lead the Islamic world at the same time? 5) Is it okay if Turkey gives up the ideals of democracy in favor of a more authoritarian system that will make it more attractive to the Middle East and less to the Europe? Huntington is dead. The answers to these questions have to be given by the Turkish political elite, the members of the Muslim civilization and the West.

huntington-the-clash-of-civilizations

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.